تنها دیواره ای با دو طاق از قلعه کنگلو با معماری دوره ساسانی و اوایل دوره اسلامی که ثبت ملی نیز شده باقی مانده و این بنای تاریخی به ویرانه تبدیل شده است.

به گزارش بسیج پرس؛ سمیه اسماعیل زاده گفت: قلعه کنگلو، در ۳۰ کیلومتری پل‌سفید و در منطقه خطیرکوه واقع شده است. این بنا، آخرین حلقه ارتباطی یک حوزه فرهنگی باستانی است که قلعه به قلعه پیش می‌رود و به دژغار اسپهبد خورشید و سرانجام به کنگلو می‌رسد.

بنا بر روی تپه‌ای صخره‌ای و در آغوش کوه‌های سر به‌فلک کشیده ساخته شده که دسترسی‌پذیری آن را سخت کرده و همین امر جنبه تدافعی و احتمال قلعه بودن بنا را شدت بخشیده و از دیگر سوی، گذشتگان عموما پرستشگاه‌های خود را بر بلندای صخره‌ها و در آرامش کوهستان‌ها بنا می‌کرده‌اند و این امر احتمال پرستشگاه بودن آن را نیز قوت بخشیده، اما در هر حال آنچه که امروز از این بنا پس از گذر دوران و حوادث طبیعی و یا تخریب‌های انسانی سهوی و عمدی در اختیار است، به‌طور یقینی نمی‌توان گفت این بنای باستانی قلعه است یا پرستشگاه.

مسیر U شکلِ رفتن به قلعه از پایین دستِ جاده‌ روستای کنگلو آغاز می‌شود، طی مسیر می‌توان آثار برخی حفاری‌ها را مشاهده کرد و بلد مسیر که خود از اهالی این روستا است، از داستان کاوش باستان‌شناسان میراث و یافتن گنجی که بروز نیافت می‌گوید داستانی که حاکی از اعتماد پایین مردم به سازمان میراث در آشکارسازی یافته‌ها است اما این تنها داستان اهالی منطقه نیست و بیشتر داستان‌ها مربوط به جستجوی گنج توسط برخی از افراد است، امری که شنیدن آن برای همه عادی شده. مناطق غنی عموما مقصد دستبرد حفاران غیرمجاز است؛ افرادی که جهش اقتصادی خود را در یافتن گنج‌های باستانی دنبال می‌کنند و در این راه، اگر تاریخ این سرزمین در فلزات گران‌بها نگنجد ویران می‌شود.

پس از طی مسیری، کمی بیشتر از یک ساعت با پای پیاده، می‌توان به پای بنا رسید، بنایی سرخ‌فام با دو بال گسترده نوزده متری به شمال و جنوب. از سمت پشت بنا، دره‌ای به عمق حدود ۳۵۰ متر خودنمایی می‌کند. بدنه اصلی قلعه، بیضی شکل و سه طبقه بوده که اکنون تنها دیواره‌ای با دو طاق و پنجره‌ای در درون طاق‌ها، از آن باقی مانده است؛ هر چند همین‌ها هم برای تاریخ‌دوستان حرف‌های بیشمار و لذت وافر دارد، حس شگفت لمس بنایی که حدود یک هزار و ۵۰۰ سال عمر دارد و گرمای دستان بی‌شماری را بر روی خود به یاد دارد.

سنگ و ساروج باقی مانده از گذر دوران‌ها، زخمی یادگاری نوشتن‌های افرادی است که تخریب میراث گذشتگان را به نسل آینده پیشکش کرده‌اند و از نوشتن نام خود بر روی بنا به‌عنوان تخریب‌گر، خجالتی نداشته‌اند.

دسته بندی: فرهنگی برچسب ها:

به اشتراک بگذارید :

مطلب قبل و بعد
مطالب مشابه

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

- کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است
- آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد

<script>