سیامک افروزی که به تازگی از سمت خود در تیم ملی والیبال استعفا داده است، در گفت‌وگو با خبرنگار ورزشی خبرگزاری بسیج پرس، درمورد علت استعفایش اظهار داشت: اتفاق بزرگی برایم بود که در خدمت تیم ملی باشم. به هر حال من سال‌ها در رده‌های مختلف والیبال کار کردم و دلبستگی زیادی به کارم دارم. دلم می‌خواهد خیلی زود شرایطی فراهم شود تا بتوانم دوباره به کارم بازگردم و در خدمت تیم ملی باشم.

وی ادامه داد: واقعیت این است که دلایل جدایی‌ام از تیم ملی همچون یک پازل بود و با تکمیل شدن این پازل من هم تصمیم نهایی خود را گرفتم. بدون شک بزرگترین تکه این پازل خانواده‌ام و به خصوص دخترم مهرسا است، اما باید اذعان کنم که دلیل اصلی این نیست. همه آنهایی که در ورزش حرفه‌ای فعالیت می‌کنند سختیِ دوری از خانواده را دارند و آن را تحمل می‌کنند.

پزشک سابق تیم ملی والیبال ایران خاطرنشان کرد: من اعتقاد دارم در سیستمی که کار می‌کنم از دید خودم بهترین سیستم است و نباید شرایطی فراهم شود که وقتی بخشی از این مجموعه جدا می‌شود حرف‌ها و مشکلات آن را عنوان کند. من عضو یک خانواده واقعاً دوستداشتنی بودم و دوست ندارم اگر حتی مشکل کوچکی وجود داشت حرف‌های آن را به بیرون منتقل کنم، اما می‌گویم که همیشه دلم با ملی‌پوشان است و منتظر خبرهای خوب از سوی آنها هستم.

افروزی با بیان اینکه من از والیبال نرفته‌ام و تنها از تیم ملی جدا شده‌ام، عنوان کرد: خودم تصمیم به کناره‌گیری گرفتم. در سفر آرژانتین در هفته دوم لیگ ملت‌ها زمزمه‌هایی مطرح شد و همان زمان با امیر خوش‌خبر صحبت و موضوع را برایش عنوان کردم. او بسیار به من کمک کرد، اما چون برای بازی‌های هفته سوم در آمریکا شخصی جایگزین من نشده بود تصمیم گرفتم تیم را تا پایان مسابقات همراهی کنم.

وی افزود: من خیلی خوش‌شانس بودم که توانستم در دوره‌ای کار کنم که مربیان بزرگی در والیبال ایران بودند. مربیانی مانند ولاسکو، کواچ، لوزانو و کولاکوویچ؛ من از ولاسکو درس‌هایی برای زندگی گرفتم  و معتقدم که او فرد بسیار بزرگی است. سایر مربیان هم واقعاً خوب بودند. کولاکوویچ هم سرآمد اخلاق است و بسیار قدرتمند کار می‌کند و متاسفم که شانس ادامه همکاری با این مربی بزرگ را از دست دادم. با مربیان داخلی همچون مرحوم حسین معدنی، مرحوم رضا ابراهیمی، رضا تندروان، رحمان محمدی‌راد، مصطفی کارخانه، پیمان اکبری، ناصر شهنازی، رضا مومنی‌مقدم، سعید رضایی و… کار کردم که واقعاً سعادت بزرگی بود که نصیبم شد و توانستم در کنار این بزرگان فعالیت کنم. من از سال ۲۰۰۹ وارد تیم‌های ملی شدم و از سال ۲۰۱۱ به تیم بزرگسالان رسیدم و از آن زمان تا پایان مسابقات لیگ ملت‌ها ملی‌پوشان را همراهی کردم.

دسته بندی: ورزش ایران, ورزشی برچسب ها:

به اشتراک بگذارید :

مطلب قبل و بعد
مطالب مشابه

شما هم می توانید دیدگاه خود را ثبت کنید

- کامل کردن گزینه های ستاره دار (*) الزامی است
- آدرس پست الکترونیکی شما محفوظ بوده و نمایش داده نخواهد شد

<script>